Seler

Wszystko o roślinie

Opis rośliny

Seler, znany naukowo jako *Apium graveolens*, to wieloletnia roślina zielna z rodziny selerowatych (Apiaceae). Jest ceniony zarówno ze względu na jadalne części, jak i właściwości lecznicze. Pochodzi z obszarów śródziemnomorskich, ale obecnie jest uprawiany na całym świecie, zarówno jako warzywo, jak i surowiec zielarski.

Seler charakteryzuje się prostą, sztywną łodygą o wysokości od 30 do 60 cm, która jest często spękana podłużnymi bruzdami. Roślina posiada duże, pierzasto-bruzdowane liście, które są silnie aromatyczne. Korzeń selera jest palowy, gruby i mięsisty, szczególnie w odmianach korzeniowych. Kwiaty są drobne, białe lub kremowobiałe, zebrane w baldachy, które pojawiają się latem. Owocem jest rozłupka zawierająca nasiona.

Seler naturalnie występuje na obszarach Europy Południowej oraz Azji Zachodniej, jednak ze względu na swoją popularność został udomowiony i rozprzestrzeniony na inne kontynenty. Jest rośliną ciepłolubną, ale dobrze znosi umiarkowany klimat, dlatego jego uprawa jest popularna w Europie, Ameryce Północnej oraz Azji. Uprawa wymaga gleby żyznej, próchnicznej i wilgotnej oraz stanowiska słonecznego lub półcienistego. Seler wymaga długiego okresu wegetacji wynoszącego od 100 do 140 dni.

W kuchni seler wykorzystywany jest na wiele sposobów. Najczęściej spożywane są trzy główne części rośliny: korzeń (tzw. seler korzeniowy), łodygi (seler naciowy) oraz liście. Korzeń selera jest popularny jako składnik zup, puree czy surówek. Łodygi są chętnie dodawane do sałatek, sosów czy potraw duszonych. Liście natomiast stosuje się jako przyprawę lub dodatek do wywarów warzywnych. Seler cechuje się charakterystycznym, lekko pikantnym i orzeźwiającym smakiem oraz silnym aromatem.

Seler jest niskokalorycznym warzywem, bogatym w witaminy z grupy B, witaminę C, a także minerały takie jak potas, wapń, magnez i żelazo. Zawiera również błonnik pokarmowy, który wspomaga trawienie. Ma właściwości moczopędne i przeciwzapalne, dlatego jego zastosowanie w medycynie naturalnej jest szerokie. Stosowany bywa w celu obniżenia ciśnienia krwi, poprawy funkcji nerek oraz łagodzenia dolegliwości trawiennych.

Wśród odmian selera wyróżnia się trzy główne typy: seler korzeniowy (uprawiany dla mięsistego korzenia), seler naciowy (z którego wykorzystuje się grube, mięsiste łodygi) oraz seler liściowy (uprawiany głównie dla aromatycznych liści). Każdy typ charakteryzuje się nieco innymi wymaganiami uprawowymi i zastosowaniem kulinarnym. W hodowli zwraca się uwagę na odporność na choroby, zwłaszcza na mączniaka i fuzariozę, a także na cechy takie jak szybkość wzrostu i smak. Seler jest rośliną wymagającą, preferującą stałą wilgoć i glebę o odczynie lekko zasadowym.